DE WERELD OP ZIJN KOP

 Ik kijk naar buiten. Wat een mooie heldere blauwe lucht. Zo achter het glas lijkt het wel zomer. Maar we hebben net de winter gehad. Buiten fluiten de vogeltjes. Er worden alweer nestjes gemaakt. Veel te vroeg natuurlijk, want in mei leggen alle vogeltjes een ei. Of de vogels weten niet meer in welke maand we zitten, of de natuur weet niet meer hoe de winter eruit ziet, laat staan de lente. De wereld op zijn kop.

Het weer trekt me naar buiten. Ik bedenk voor mezelf dat ik wel even boodschappen kan gaan doen. Gewoon om er even uit te zijn. Toch is dat de wereld op zijn kop. Daar waar ik normaal niet veel zin heb om boodschappen te doen, ga ik nu wel naar buiten. Zou dat komen omdat het bijna niet meer mag. Ik zeg bewust bijna. Wij leven in een land die het landbeleid nog niet zo op slot heeft dat het verboden is om op straat te komen tenzij.......

Maar alles wat verboden is is leuk. Kijk maar hoeveel mensen naar het strand gaan of boswandelingen maken. Kijk maar naar de jongeren die samenscholen. Normaliter zitten ze toch thuis op de zolder achter hun laptop? Nee nu niet. Nu lekker naar buiten.

Als ik bij de supermarkt kom loop ik naar de winkelwagentjes. Ik zoek in mijn zak een muntje. Terwijl ik het muntje in de gleuf steek roept dat onmiddellijk een vraag op.
Wie heeft hiervoor deze winkelwagen aangeraakt??   Was die besmet??
Ik trek de wagen uit de rij en zie een bonnetje in de kar liggen. Normaliter zou ik het bonnetje er even uithalen, want ik sta naast de prullenbak. Maar ja? Wie heeft daar aangezeten??

Terwijl ik naar de ingang loop komt er een mevrouw die onmiddellijk wegschiet.  Zou die nou denken dat ik besmet ben??
Op de deur staat een protocol. Betalen met de pin, geen handen schudden, 1,5 m afstand houden......
Ik vergeet naar de producten te kijken, zo druk heb ik het, met te kijken of ik me kan houden aan die regeltjes.

Ik pak iets beet....... denk na...... leg het weer terug.........bedenk me dan dat ik het heb aangeraakt. Misschien denkt die persoon, die nou staat te kijken wat ik doe, wel dat ik besmet ben........
Ineens is het boodschappen doen helemaal niet meer leuk. Ik durf niets meer aan te raken.
Bij de kassa krijgen we nog net geen ruzie. Daar waar de één netjes op een anderhalve meter afstand houdt, denkt de ander: hé daar is een gaatje daar kan ik gaan staan. Gevolg.... de één die gromt en de ander biedt zijn verontschuldigingen aan. Pffffffffffffff..............dat ging net goed zeg.
Bij de kassa hangt een bordje dat er niet meer met contant geld betaald mag worden. Voor mij geen probleem, want ik heb een bankpas.

Ik rijd weer terug. Zak in een stoel en denk na. Ondanks het mooie weer, de heldere zon en de fluitende vogeltjes staat de wereld op z'n kop. Dit is zó beangstigend. Waar gaat dit naar toe????

Terwijl ik zit komt Xander naar me toe. De schouders laag hangend, zwarte ogen en eigenlijk radeloos. "Ik wou dat die rot ziekte naar een ander land vertrok."

Een jongen met een verstandelijke beperking. Wat snapt hij er nou van?
Heeft niet in de gaten dat ons wereldje niet de enige is met die Corona virus.
Hij begrijpt niet dat er met zijn verjaardag geen bezoek mag komen.
Waarom zitten de restaurants dicht, want wat moeten we eten op zijn verjaardag??
Waarom mag ik niet een bankpas, zodat ik gewoon kan betalen?
Er zijn zoveel mensen die geen bankpas mogen hebben en nu in de problemen komen.

De wereld op zijn kop, en dat zal nog wel even duren.......................

ZOMER EN WINTERTIJD

We zitten aan tafel. Voor het avondeten. In de pannen zie je de damp omhoog stijgen. Jeroen staart naar de damp en zijn ogen volgen de stijgende lijn. Tot de damp hoog in de nok van het dak onzichtbaar wordt. Terwijl zijn aandacht daarop gevestigd is, zitten wij te keuvelen. Het is vandaag de dag dat de klok in de nacht wordt teruggezet naar de wintertijd. Jeroen vangt er iets van op en luistert mee.

'Wat gebeurt er dan vannacht ?' wil hij weten.
'Dan wordt de klok een uur teruggedraaid en kan jij een uurtje langer slapen.'
Terwijl wij verder keuvelen zie je dat Jeroen de informatie, die we net hebben gegeven, verwerkt.

Hij valt ons in de rede, want hij heeft iets dringend te vragen.
'Betekent dat nu ook, dat ik maandag ook een uur langer moet werken op de dagbesteding?'
Het is duidelijk dat hij het niet goed begrijpt, of wij hebben het onbegrijpelijk uitgelegd. Het kan natuurlijk ook allebei.
'Omdat we terug moeten naar de wintertijd moeten we vannacht om 3:00 uur de klokken een uur terug te zetten, naar 2:00 uur. Dus alleen vannacht komt er een uurtje bij, en kan jij lekker langer slapen'

Als Jeroen de volgende dag opstaat en naar beneden komt ben ik net bezig om de klokken te verzetten. Want we gaan natuurlijk niet om 3:00 uur uit bed om de klokken te verzetten. De klokken hangen op een voor mij onbereikbare hoogte. Wil ik die verzetten heb ik echt een keukentrap nodig.
'Dat is handig dat jij net beneden komt' zeg ik
Jeroen kijkt me vragend aan.
'Kan jij die klok even van de muur halen?'
Jeroen is lang en kan zonder trap bij de klok. Ik pakt het van hem over en verzet de tijd. Ik geef de klok terug aan Jeroen. Vol trots hangt hij het weer aan de muur. Hij kan iets wat ik niet kan. Snel loopt hij naar de andere klok, want daar heb ik zijn hulp ook nodig. Ik verzet de tijd en hij hang de klok weer op. Het moet wel pietje precies, want de klok moet wel recht hangen. En het ovalen ring moet wel precies in het midden hangen. En bij deze klok zit ook nog een sierketting, die dertig centimeter hoger hangt. Ook die haak moet precies recht hangen. Na circa tien minuten is hij klaar met de laatste klok.

Samen maken we ons ontbijt klaar. Als we aan tafel zitten komt het gesprek op de afgelopen nacht.
'Hoe laat was jij wakker Jeroen?' 
'Eh...... fout' zegt Jeroen. Ik weet wél hoe laat ik op mijn mobieltje heb gekeken.
Ja, daar heeft hij gelijk, want je wordt wakker en daarna moet hij zijn telefoon pakken om te kijken hoe laat het op dat moment is. De vraag moet dus anders gesteld worden. Nieuwe poging.
'Hoe laat keek jij op jouw mobiel?'
Jeroen begint na te denken.....'dat was om nul,.. 6,... met twee rondjes ernaast,.... en dan een twee....en een vier ..... dus vierentwintig (06:24 uur)  en terwijl hij het zegt tekent hij met zijn vinger de getallen in de lucht.
'En moest jij toen naar de wc boven?'vraag ik. Jeroen knikt nee.
'O ben je dan beneden naar de wc geweest? vraag ik. Jeroen knikt weer nee.
Ik denk na over de vraagstelling, wat zeg ik nu steeds verkeerd. Want als hij wakker wordt dan moet hij naar de wc. We hadden gisteren afgesproken dat hij dan beter boven naar de wc kan gaan, om tijd te sparen en ervoor te zorgen dat hij dan niet te wakker wordt om vervolgens niet meer te kunnen slapen. Jeroen lacht.....'Ik ben helemaal niet naar de wc geweest.'
Ja dat kan ook nog. Vragen stellen aan een autist is nog niet zo makkelijk.

'En is dat nu de wintertijd of de zomertijd?' vraag ik, om te checken of hij het begrijpt.
'Zomertijd natuurlijk' zegt Jeroen 'Ik heb mijn mobieltje nog niet verzet.'
Ik glimlach en geef aan dat dat niet nodig is omdat de satelliet dat doet.

'Satelliet................ ?  Hij kijkt me vragend aan..................
'Is er dan vannacht iemand met een spaceshuttle naar boven gegaan om daar de klok te verzetten........?

DE VLIEGEN

 Pets....... Met een ferme klap geeft Jeroen de vlieg een klap met de vliegenmepper. Hij raakt geïrriteerd door al die vliegen die met dit warme weer de huizen binnen komen. Pets.... weer eentje dood. 

Hij loopt naar het aanrechtblad en slaat de vlieg in de gootsteen. 

Pets.... Weer één.

Ik ben aan het koken en kijk op een afstandje toe wat hij aan het doen is. Jeroen zijn gezicht staat gespannen. Want hij wil niet mis slaan. Ik hoor het water uit de kraan lopen. Ervan uitgaande dat hij de vliegen doorspoelt kijk ik even niet..............

Ik hoor de kraan nog steeds lopen. Ik kijk om. Jeroen staat voorover gebogen kijkend in de spoelbak. Deze loopt bijna over. Ik zie dat hij steeds kijkt van de kraan naar de plas. 'Wat ben je aan het doen?' vraag ik verbaasd.

Terwijl Jeroen met de mepper in het water roert zegt hij: 'Ik geef de vliegen gratis zwemles.'

BREAKING NEWS

Hierbij lanceren we ons logo. Sociaal ondernemerschap is een mooi goed. Zeker als je mensen met een beperking de mogelijkheid biedt hun steentje aan de maatschappij bij te dragen. Een metamorfose, van een commercieel bedrijf naar een zinvolle dagbesteding. De komende weken laten we zien wat we in huis hebben.

GELUKKIG NIEUWJAAR EN MIJN GOEDE VOORNEMENS ZIJN..............

Ik wens iedereen een bevlogen, gezond, liefdevol, harmonieus en creatief jaar toe. Ik hoop dat alle dromen bewaarheid worden. Daar ben je zelf bij en zal je alles uit de kast moeten halen om het te bereiken. Blijf niet met je rug naar de toekomst staan, maar laat het verleden met rust. Draai je om en kijk de toekomst in de ogen.


Om met de tekst van Volumia te spreken:
Er is altijd een weg, altijd een licht,
veeg de tranen nu uit je gezicht,
want er komt een moment dat het geluk voor je staat
Hou nog even vol als het niet gaat
het komt eraan..................................

Maak goede voornemens. Ik wil behalve, nog 20 kilo afvallen, een droom verwezenlijken en ik ben er vandaag mee begonnen: Het schrijven van mijn tweede boek. In mijn eerste boek: DE BRUG, stel ik bijzondere mensen aan jullie voor. Het tweede boek geeft een kijkje in de keuken. Wat doen we eigenlijk, waarom en waarvoor. Hiermee hoopt ik dat de brug makkelijker te belopen is om van de ene kant naar de andere te gaan. Ik hoop op een ontmoeting met elkaar, dat we elkaar begrijpen en samen op weg gaan.

De eerste letters staan op papier.................................

Om met Volumia af te sluiten:  Als het geluk je plots verrast, denk dan niet na maar grijp het vast.

goed voorbeeld doet goed volgen

We hebben pauze. Ook als we een dagje weggaan moeten we natuurlijk lunchen.  Als er iemand jarig is mag die kiezen waar we dat doen.


Inmiddels is in de steden waar we vaker komen de leukste tentjes wel bekend. Ook als je uit eten gaat zijn er tafelmanieren. Je ziet dan ook vaak dat ze eerst even kijken wat ik doe, om vervolgens hetzelfde te doen. Dat is een vorm van veiligheid. Zo begaan ze geen blunders.

Nou is dat niet altijd zo. Vaak als we een milkshake halen, vind ik dat de siroop niet goed wordt gemend met het ijs. Daar nemen ze te weinig tijd voor. Immers tijd is geld.

Het gevolg is dat ik dan de deksel eraf haal, om even goed te roeren. Dit doe ik best vaak, achteraf gezien. Maar ineens viel het me op dat als ik dat had gedaan, iedereen ineens de deksel eraf haalden.

Ik nam me voor om eens te experimenteren. Dus de eerst volgende keer dat we aan de milkshake zaten haalde ik de dop er af. En ja hoor binnen enkele minuten gingen de deksels bij de anderen er ook af.

De keer erop bedacht ik me dat ik het nu maar eens niet ging doen. Je zag in de groep dat er twijfel was en dus ging bij de één de deksel eraf en bij de ander niet. De keer daarop deed ik weer de deksel eraf en ja hoor iedereen volgde.

Dit is een interessant gegeven. Want je bent dus gewoon een levend voorbeeld. Ik ging dus testen of dat je dat ook op andere dingen zou kunnen toepassen. Soms in het weekend zijn er broodjes. Die zijn niet zo groot. De kaasplakken daartegen zijn wel groot.

Bij het eerste broodje pakte ik de kaas. Deed de plak door de helft en belegde mijn broodje, zonder daar iets bij te zeggen. In no time volgde de rest. Zo werd dit een gewoonte, zonder een afspraak hierover. Het leuke is dat er op een geven moment een nieuwe begeleider aanschoof bij het ontbijt. Die pakte een broodje en een plak kaas en vouwde die tussen het broodje.

'oh, dat mag niet.' werd er onmiddellijk geroepen. Wij mogen er maar een halve plak kaas op doen, dus jij ook.'

En dat, terwijl ik er nooit iets over heb gezegd. Hoe machtig is het gegeven dat je een voorbeeld moet zijn voor anderen. Ik wou dat dit meer gebeurde, dan zag de wereld er misschien toch iets anders uit.

IN DE HEMEL

Ik zit aan tafel om samen met Jeroen te ontbijten. Er hangt een vreemde stilte. Je hoort de vork over de broodplank schrapen. Geluiden van het kauwen op de boterham. Mijn hoofd voelt duf. Ik wrijf erover, maar het helpt niet. Er spookt van alles in mijn hoofd. Het te kort aan slaap breekt me op. Maar ja, het is niet anders.

Al een paar dagen heeft Jeroen een psychose. Dat is heel heftig om van dichtbij mee te maken. De pillen die hij voorgeschreven kreeg maken hem zeer agressief. Gecombineerd met de extreme verwardheid maakt dat we in een achtbaan zitten die voor mijn gevoel wel honderd keren over de kop gaat. Terwijl ik hoogtevrees heb en mijn maag dus van slag raakt.

Hij wil maar niet gaan slapen, want dan wordt hij niet meer wakker. Wij kunnen niet slapen want hij spookt door het hele huis. Om de groep rust te geven hebben we hem een paar dagen geleden meegenomen naar ons huis. Zoiets hebben we nog nooit meegemaakt.

Ik kijk hoe hij zijn boterhamstukjes aan de vork prikt. Geconcentreerd alsof hij één is met de broodstukjes. Nadat het stukje brood aan de vork is geprikt, kijkt hij of er iets achter is gebleven op de broodplank. Hij prikt net zo lang tot alle kruimels aan het brokje zijn vastgeplakt. Hij steekt de vork in de mond en kijkt me aan.

"Wat doe jij nou hier?" vraagt hij zeer verbaasd.
"We zijn samen aan het ontbijten en ik ben al klaar."

"Maar dat kan helemaal niet want jij bent allang dood." Aan zijn gezicht zie ik dat hij dit echt meent.
"Nou ik ben er toch echt hoor, zal ik je even knijpen?"

"Dat kan helemaal niet." hij draait zijn hoofd rond en kijkt de kamer rond, alsof hij iets zoekt. Voor hem is deze beleving echt. Je ziet dat hij het niet begrijpt en zegt "Zouden we dan samen in de hemel zitten?"
Hij kijkt weer om zich heen en merkt op dat dit niet de hemel is. Tja, dan zal het wel niet kloppen.

Ik beaam dat en geef aan dat hij maar beter met de boterham bezig kan zijn. Hij knikt zijn hoofd en prikt het volgende brokje aan zijn vork............

LEVEN ALS GOD IN FRANKRIJK

Ik hoor een doordringend geluid. We zitten in de woonkamer tv te kijken. Het geluid kan ik niet plaatsen in het kader van het programma wat we kijken.  Verschrikt sta ik op, het is het noodalarm die ik hoor. Ik spoed me naar achteren. Jeroen heeft een aanval.

We blijven met ons tweeën bij hem. Hij is goed aanspreekbaar maar wil niet van zijn plek komen. Zijn handen zitten geklemd om de beugel aan de wand. Hij knijpt zo hard dat zijn knokkels wit uitslaan. Het gaat mis en ik dien de neusspray toe, conform protocol.

Dan is het even wachten, want hij blijft aanspreekbaar. Ik heb om een hand gevraagd, zodat ik kan checken of hij mij hoort. Ik vraag hem in mijn hand te knijpen. Dat doet hij zo hard dat ik aangeef dat het iets minder mag. Ondanks alles mompelt hij "sorry".

Het duurt te lang, dus herhaal ik het protocol en geef aan dat ze naar Nico moeten bellen voor ondersteuning en ik bel de ambulance. Liggend op de grond met een aantal dekens over hem heen wachten we gelaten op de ambulance.

Als ze zijn gearriveerd nemen ze de zorg even van ons over. Alles wordt gecheckt en omdat zij geen extra medicatie hoeven te geven is het aan hen of hij mag blijven of dat hij mee moet naar het ziekenhuis. Samen met de verpleegkundige neem ik de gegevens door en beantwoord zijn vragen.
Geef aan hoe we het verder afhandelen als hij hier blijft.

Jullie kennis van hoe te handelen is zeer goed en ik laat hem hier. In zijn eigen bed, slaapt hij het best. Hij pakt zijn spullen in en geeft me een hand. Ik loop achter hem aan om ze uit te laten. In de woonkamer gekomen zegt de beste man: 'Zo, jullie leven hier wel als god in Frankrijk zeg.'

Er is niemand die reageert. Ik ben juist blij met een dergelijke opmerking.
'Volgens mij hebben ze jou niet gehoord.' geef ik aan.
Luid en duidelijk herhaalt de man zijn zin: 'Jullie leven als god in Frankrijk, zo mooi is het hier!'

Ze kijken op van hun bezigheid en zwijgen.

Je kunt ze het niet kwalijk nemen. Waar Frankrijk ligt weten ze niet. Ze zijn er ook nooit geweest. En god is niet alleen van Frankrijk. Dus waar heb je het over.

Ach ja, ik was in ieder geval blij met het mooie compliment.

SLAAPDIENST VACATURE

Pioenroos is een kleinschalig wooninitiatief, gevestigd in Bergen L, waar zes mensen wonen met een verstandelijke beperking.  Volg jij een opleiding in de maatschappelijke zorg niveau 4 of sph en ben je op zoek naar een bijbaantje dan kunnen wij iets voor jou betekenen.

De slaapdiensten beginnen om 23.00 uur en eindigen op 8.00 uur. Er worden conform de gehandicapten cao 4,5 uur uitbetaald en een kilometervergoeding woon-werk verkeer.
Hebben we jouw interesse gewekt kijk dan voor meer informatie op onze website https://depioenroosbv.com

We nodigen je uit om een kennisafspraak te maken. Je kunt ons bereiken op telefoonnummer 0485-340195. Of mail ons pioenroosas@live.nl.

KLEDING MAKEN DE MAN

Ik was alleen maar op zoek naar een rok. Ik wist zeker dat het in de kledingkast moest liggen. Dus begon ik daar te zoeken. Met de voorjaarsschoonmaak in het verschiet dacht ik secuur aan de slag te gaan.

Met plastic zakken toog ik naar boven om de kast eens flink uit te mesten. Als ik een zak vol had met kleding die ik nooit meer zal dragen, knoopte ik het dicht en gooide het via de wenteltrap naar beneden. Een paar uur later kon ik de zakken tellen. Ik schrok er zelf van. Maar liefst twaalf volle zakken. Met kleding die ik al geruime tijd niet meer heb gedragen.  Ik wist niet eens dat ik zoveel kleding had.

En de rok die ik zocht? Niet gevonden. Maar ik bekijk het positief : ik heb weer plek voor een nieuwe rok.

Volgende probleem. Wat doe ik met die twaalf zakken? Er zijn inzamelingsplekken. Je kunt het afstaan voor mensen in nood in andere landen. Goed doel, want die hebben het hard nodig. Je kan het ook naar de goederenbank brengen. Dan help je mensen in de buurt. Ik ga voor het laatste. Ook hier zijn mensen die onder de armoede grens leven. Waarom zo ver weg, als hier ook mensen geholpen kunnen worden.

Ik vraag me wel eens af of mensen weten hoe het in grote instellingen gaat. Met de kleding bedoel ik. Ook daar zijn schrijnende gevallen. Mensen die in de steek gelaten zijn door hun familie. Zo ging dat toch, vroeger?  Een mens met een verstandelijke beperking moest je zo ver mogelijk elders onderbrengen.  Er werd nauwelijks naar hen omgekeken.

Daar zitten dus ook mensen die kleding nodig hebben. Maar omdat er geen familie is die hen ondersteunt hebben ze nauwelijks kleding. Gelukkig zijn er ook mensen waarbij de familie wel zaken voor hen regelen. Die krijgen dan geregeld nieuwe kleding, passende bij de hedendaagse mode.  Ook daar is de vraag: Wat doen we met de oude kleding? Die worden gegeven aan de mensen die nauwelijks iets hebben. Zo lopen de meesten toch in goede, mooie kleren.

Mensen helpen?  Hoeft niet altijd in Verweggistan. Ze wonen gewoon om de hoek, bij jou in de buurt. Heb je kleding over denk dan eens aan hen.

SPIEGELTJE SPIEGELTJE AAN DE WAND

'Toe nou, geef me ook een beetje friet........' Nico probeert bij Jeroen wat friet te krijgen.
We zitten in de kantine en hebben de lunch bij de friettent gehaald. Jeroen wil altijd een kaassoufflé en friet met een bak mayonaise. Ik heb net de zakjes verdeeld. Nico wil altijd twee broodjes goulash kroketten. Nu probeert hij bij Jeroen wat friet te bietsen.

Heel demonstratief pakt Jeroen zijn zakje waar de friet in zit en legt die zo ver mogelijk bij Nico vandaan. Eerst de kaassoufflé eten en dan de friet.
'Leg die zak met friet maar tussen ons in' zegt Nico.

'Nee, nee, nee....'Jeroen wijst met zijn wijsvinger 'dat gaan we niet doen. Ik ken jou al langer als vandaag, ik vertrouw jou niet. Dan ga je mijn frietjes opeten. Jeroen neemt een stukje van de kaassoufflé in zijn mond. Als hij het heeft doorgeslikt zegt hij 'Trouwens ik ken mijzelf ook al langer dan vandaag.'

'O ja?' vraag ik, 'Hoelang ken jij jezelf dan al?'
Jeroen denkt na: 'Ik denk al wel zeker vier jaar, maar het kan ook drie jaar zijn.

BINNENKORT TE KOOP BIJ DE PRIMERA TE BERGEN L

Binnenkort te koop bij de 

Primera te Bergen L.

DE BRUG 

Geschreven door Alida Schipper.

Met een lokale geschatte waarde.

Wil je het niet missen reserveer daar dan alvast een boek.

VACATURE

VACATURE 

De Pioenroos is op zoek naar een Woon/activiteitenbegeleider en oproepkracht.

Vind je het een uitdaging om mensen met een beperking te ondersteunen en te begeleiden? Dan zijn we op zoek naar jou!

Kenmerken begeleidingsklimaat:

Begeleiding is op individuele maat gericht.

De intenties van de cliënt zijn belangrijker dan het concrete gedrag.

Afspraak is afspraak, je zegt wat je doet en je doet wat je zegt.

Cliënten worden te allen tijde bloedserieus genomen

Volstrekte gelijkwaardigheid staat hoog in het vaandel.

Emotionele leeftijd van de cliënt is uitgangspunt voor de begeleidingsstijl, zonder dominante en kenmerkende aspecten van de chronologische leeftijd te verwaarlozen.

Groepsdynamische aspecten zijn bij voortduring onderwerp van bespreking door begeleiders en vragen met regelmaat om interventies.

Je valt in als je collega’s, ziek zijn, verlof hebben en er komen een aantal  vaste uren beschikbaar, waaronder ook slaapdiensten.

Doordat wij werken met een tweewekelijks rooster werk je misschien de ene week meer uren dan de andere week.

Je gaat zorgdragen dat zowel op de dagbesteding als in de woonunit de beste zorg wordt geleverd aan onze zorgvragers.

De zorgvragen van de bewoners liggen o.a. op de volgende gebieden: medicatie uitzetten en toedienen, er is sprake van verstandelijke beperking, sterkte gedragsstoornissen, probleemgedrag en lichamelijke handicaps. Er is ook sprake van psychiatrische aandoeningen zoals: borderline, PTSS, epilepsie, geheugenstoornissen en diabetes.

Wij vragen:

–          In bezit te zijn van een SPW4 of SPH diploma, of SPW3 met ruime ervaring;

–          Dat je stevig in je schoenen staat;

–          Om te kunnen gaan met communicatiestoornissen;

–          Bereidheid nauw samen te werken met de collega’s uit je team;

–          Het bieden van ondersteuning in de zorg;

–          Zorgdragen voor de veiligheid van de zorgvragers, jezelf en

je collega’s;

–          Verantwoordelijkheid voor zorgdragen van de lichamelijke verzorging;

–          Het regelen van de huishouding;

–          Daarnaast is duidelijkheid en ritme erg belangrijk voor de zorgvragers;

–          Beloning volgens CAO Gehandicaptenzorg;

Mocht je interesse hebben in deze functie dan zien we jouw CV graag tegemoet.

Voor vragen en of schriftelijke reacties kun je mailen naar; 

pioenroosas@live.nl t.a.v. mw A.Schipper

CHINEES PUNNIKEN

Steekje voor steekje is Jeroen voorzichtig een veter aan het punniken.  Hij babbelt er lekker op los. Kijkt nauwkeurig of hij niets fout doet.

Zijn gewone veters waren van slechte kwaliteit. Dus was zijn conclusie: dan maak ik ze toch zelf. Dat was geen probleem. Er was nog wel iemand die op zolder een houten poppetje had liggen. Het begin was moeizaam. Want Jeroen trok te strak de veter naar beneden. En aan de witte knokkels op zijn hand te zien, zag je dat hij alles veel te strak deed. Bang om een steekje te laten vallen. Uren spendeerde Jeroen om aan nieuwe veters te komen. Beter nog: hij kreeg begeleiding zover dat zij aan het punniken waren en hij toe kon kijken en beoordelen of ze goed bezig waren. Maar dat was toch niet de bedoeling. Zelf iets doen geeft veel meer genoegdoening. Oefening baart kunst. Wij bleven motiveren en Jeroen kreeg de smaak te pakken.

Hij kan het een langere tijd achter elkaar. Inmiddels kan hij het een beetje combineren met praten. Wat volgens hem het bewijs is dat mannen wel twee dingen te gelijk kunnen doen. De begeleidster zit erbij en probeert in dat gesprek het onderwerp eten aan te kaarten. Het is vandaag de dag dat hij zelf mag kiezen wat hij wil eten. Dan gaan ze samen de boodschappen ervoor halen en mag Jeroen samen met haar het eten klaarmaken. Zo eens in de zoveel weken lukt het om alle activiteiten te doen. Maar vandaag is het moeilijker. Hij weet niets te verzinnen. Heeft geen hongergevoel en heeft geen tijd want de veter moet af.

'Weet je?' stelt ze voor 'we kunnen ook chinees halen.' Het gesprek valt stil. Ze probeert het via een grapje en doet de vrouw bij de chinees na: 'Wilt u nasi goling of witte lijst en kloepoek. Met sambal elbij?

Jeroen stopt met punniken, kijkt haar serieus aan en zegt 'Ik wist helemaal niet dat jij ook chinees kon praten.'

HET IS LEEG

Ik sta stil op een kruispunt. Om de drukke weg over te steken. Ik sta en kijk om me heen. De één raast nog harder voorbij dan de andere. Er sjeest een brommer langs mijn auto. Ik sta gewoon te staan, zonder te kijken of ik al kan oversteken.

Ik zie de wereld aan me voorbij schieten. Ik heb altijd het gevoel in een sneltrein te zitten en die dendert alsmaar door, en door en door. Het houdt niet op en je kunt er niet vanaf. Nergens is een noodknop te vinden. Stoppen kan niet want je draagt zorg voor anderen. En dat wil ik ook helemaal niet.

Ik staar voor me uit en realiseer me dat het stil is. Wat een tijd ligt er achter ons. Alsof het nooit ophoudt. Ik voel de leegte. Maanden het gevoel dat je op de tenen loopt, en alles draaiende wilt houden. Maar het is leeg. Even helemaal niets moeten en doen, maar ja er toetert er een achter me. Ze hebben geen tijd en willen dat ik verder ga.

Ik kijk en trek langzaam op. Op naar de volgende dag. Ik wou dat het zomer was, lekker warm. Dan ziet de wereld er toch altijd een beetje anders uit.

STERRENHEMEL

'Ik word gepest op school.' Ik kijk naast me, daar zit mijn neefje Geert. Hij onderbreekt de stilte. We zijn onderweg naar mijn huis. Even er tussen uit in deze heftige tijd. Ik denk na, waarom zou hij gepest worden?

'Mijn vriendjes zeggen dat ik geen moeder meer heb.' hij kijkt me verdrietig aan en vervolgd: 'ik sla er gewoon boven op.'  De woorden weergalmen in mijn hoofd. Een bijzondere jongen van 10 jaar, die net twee dagen geleden zijn moeder heeft verloren. Wat is de wereld toch hard en gemeen.

'Maar weet je dat dat helemaal niet klopt?' vraag ik hem. Hij kijkt me hoopvol aan. 'Jou mama is overleden, maar ze blijft altijd jou mama. Ze is alleen niet in de buurt, maar wel in jou hart.'

'Dus als ze dat weer zeggen kan je gewoon vertellen dat ze is gestorven, maar altijd jou moeder blijft.'
'Waar is ze dan?' vraagt Geert.

'Ze is naar de hemel gegaan en als het donker is en je ziet de sterren aan de hemel dan is zij er één van.' Ik kijk naar Geert en probeer te ontdekken of hij dit begrepen heeft.  Hij is stil en denkt na.

Na een tijdje kijkt hij uit het raampje van de auto. 'Ik zie sterren, kijk maar.' roept hij blij. Ik kijk naar boven en geef hem gelijk. Het is een heldere hemel en je kunt diverse sterren zien. Hij tuurt door het raam en blijft kijken.

'Hoe weet ik nu welke ster mijn mama is?' vraagt hij nieuwsgierig.
'De ster die het meest zichtbaar is, net een felle lamp.'
Hij kijkt en roept terwijl hij met zijn vinger wijst 'Daar die ster, die hele grote.'

'Dan is dat jou mama.' Ik zie dat het hem ondersteund in zijn verdriet. Hij blijft kijken. Als we wat verder zijn zegt hij 'Er is nog een ster, niet zo groot als mama, maar die is ook heel fel.  Dat is mijn oma, de moeder van mijn mama.
Ik beaam dat en ben blij dat hij even weer wat vrolijker is.

De sterren zijn behoorlijk interessant want hij blijft kijken...............

'Ik kan jou moeder niet vinden.' zegt hij. 'Maar dat snap ik wel want die woonde heel ver weg van ons huis, dus die ster is ook heeeeel ver weg.'

LAATSTE REIS

Verslagen, wanhopend en machteloos staan we aan de rand van jullie gezin. Hoe vaak heb ik gevraagd of ik wat voor jullie kon betekenen. Een retorische vraag. Maar ja je wilt toch iets kunnen zeggen.

Elke keer denk ik : 'Wat valt er nog te zeggen?'
Ik kan de pijn niet wegnemen.
Ik kan het verdriet niet troosten.
Ik kan de tranen niet drogen, want er komt geen end aan.
Ik kan de woorden niet vinden, want de woorden zijn op.

Je gaat deze week beginnen aan je laatste reis. Eindelijk mag je gaan slapen, het is goed zo. Geen pijn meer, alleen maar slapen, slapen en nog eens slapen. De rust gaat komen die je hebt verdiend. Een spannende reis omdat je niet weet waar die eindigt. Eng omdat je deze reis alleen gaat maken.

Wij zullen ermee moeten leren leven. Maar dat gaat lukken want jou gezin staat er niet alleen voor.

Wij wensen je een goede reis en een behouden vaart.
Doe onze moeders de groeten.
En laat af en toe een sterretje vallen..............☆
                                                                              ☆
                                                                                       ☆

AFSCHEID VIA SOCIALE MEDIA

Wat is er moeilijker dan afscheid te moeten nemen van het leven terwijl je nog in de bloei van je leven zit? Je wilt je kinderen zien groot worden en je wilt grootouder worden. Je hebt zorgen, hoe het leven zonder jou verder gaat. Want jij bent altijd een rots in de branding.

Wat is er moeilijker om los te laten wat je zo verschrikkelijk hebt omarmd? Hoeveel liefde zit er nog in jou, die er niet meer uit kan? Hoe verscheurend is het dat je nooit je kinderen in bruidskleren kan zien?

Alles is gezegd, van iedereen afscheid genomen. Gedwongen omdat de natuur zijn eigen gang gaat.
Er zou nog zo veel te vertellen zijn, nog zo veel te lachen, maar het mag niet zo zijn.

Dan oud en nieuw. Wat moet je zeggen? Gelukkig nieuwjaar? Totaal misplaatst. Gelukkig en vooral gezond? Ze slaan de plank mis. Het leven is hard en gemeen.

Afscheid nemen, waarvan? Waarvoor? De tranen vloeien rijkelijk.  De woorden vinden de weg niet meer naar buiten. Het is zo oneerlijk. Boosheid neemt de overhand. Waarom moet dit zo lopen?? Waarom?????

Omdat praten zonder emotionele tranen niet gaat, gebruiken we de sociale media. Wat een krachtig instrument is dat. Door de berichtjes heb je toch nog contact. De ander ziet de tranen niet en hoort niet de trillingen in je stem. Maar het brengt elkaar toch even dicht bij elkaar. Ondanks de vele kilometers die er tussen zitten.

Een laatste berichtje die altijd op mijn mobieltje zal blijven staan. Niet alleen mobiel, het staat in mijn hart gegrift. Voor altijd!!!!!!
De laatste loodjes zijn heel zwaar, sterkte.

BESTELLEN OP WWW.BOEKENBESTELLEN.NL

€ 14,95

CADEAUMAAND DECEMBER

De cadeaumaand is weer aangebroken. Sinterklaas is weer naar huis en nu zijn we allemaal in de ban van de kerstman. Wij thuis vierden sinterklaas en kregen met de kerst alleen een leesboek van de zondagsschool. Ik keek daar erg naar uit, want dan kon ik dat boek lezen in de kerstvakantie.

Onze zorggroep viert geen sinterklaas. Alhoewel de goedheiligman, gisteren, wel langs is geweest om hen pepernoten te brengen. Maar ze zijn inmiddels helemaal in de ban van kerstcadeautjes. Ik wordt bestookt met vragen als: Wanneer begint de kerstvakantie? Wanneer gaan we kerstinkopen doen? Wanneer krijgen we ons kerstgeld? Wanneer gaan we de cadeautjes uitpakken? Hoe gaan we dat doen en wie zijn er van de begeleiders bij ons? Wat wil jij hebben en kan je een verlanglijstje maken? Krijgen we dan ook iets lekkers? Ga zo maar door.

Het is druk in hun hoofd en de spanning stijgt. Maar het is een hele andere spanning als wij vroeger hadden. Wij vonden het spannend omdat je niet wist wat je ging krijgen. In de loop van de jaren zijn zij het feest anders gaan benaderen. Eerst kregen ze kerstgeld van de bewindvoerder en aangezien het gezin bestond uit vijf personen, werd het kerstgeld gedeeld door vijf. Ieder kocht dan voor een vijfde deel cadeautjes voor de anderen en een deel was voor hen zelf en kochten ze een eigen cadeautje.

Ze konden daar niet goed mee omgaan, want daardoor kreeg je kleine pakjes. Voor zichzelf konden ze dan ook niet echt kopen wat ze wilden. Ook viel het dan vaak tegen wat ze moesten kopen voor een ander, want zelf iets bedenken voor een ander is heel moeilijk. Dus hadden ze er over nagedacht en familieberaad gehouden. Vanaf dat moment kocht ieder voor zich zijn eigen cadeautjes. Voor de anderen kochten ze iets heel kleins, als aardigheidje.

Dat bevalt veel beter, want ten eerste krijg je altijd wat jij zelf leuk vindt, en je kunt dan ook iets uitzoeken wat duurder is. Jij zou dan kunnen zeggen, maar dat is dan toch niet meer spannend?  Bij hen is "spannend" iets heel anders dan bij ons en ik moet toegeven dat dit ook iets heeft. Want ze ervaren wel degelijk spanning.

Zij gaan op pakjesavond dobbelen. Degene die een zes gooit mag een cadeautje pakken. Omdat ze zelf wel weten wat ze krijgen, maar vaak niet wat de ander heeft gekocht, pakken ze dus, heel spannend, een onbekend cadeau. Dat is zo spannend voor hen, want nu krijgt iemand iets waarvan zij niet weten wat er in zit. Dat is hun spanning. En in plaats dat je als eerste je eigen cadeau wil hebben om te weten wat er inzit, pak je iets voor een ander. Ik vind het zo gek nog niet.