DE WERELD OP ZIJN KOP

 Ik kijk naar buiten. Wat een mooie heldere blauwe lucht. Zo achter het glas lijkt het wel zomer. Maar we hebben net de winter gehad. Buiten fluiten de vogeltjes. Er worden alweer nestjes gemaakt. Veel te vroeg natuurlijk, want in mei leggen alle vogeltjes een ei. Of de vogels weten niet meer in welke maand we zitten, of de natuur weet niet meer hoe de winter eruit ziet, laat staan de lente. De wereld op zijn kop.

Het weer trekt me naar buiten. Ik bedenk voor mezelf dat ik wel even boodschappen kan gaan doen. Gewoon om er even uit te zijn. Toch is dat de wereld op zijn kop. Daar waar ik normaal niet veel zin heb om boodschappen te doen, ga ik nu wel naar buiten. Zou dat komen omdat het bijna niet meer mag. Ik zeg bewust bijna. Wij leven in een land die het landbeleid nog niet zo op slot heeft dat het verboden is om op straat te komen tenzij.......

Maar alles wat verboden is is leuk. Kijk maar hoeveel mensen naar het strand gaan of boswandelingen maken. Kijk maar naar de jongeren die samenscholen. Normaliter zitten ze toch thuis op de zolder achter hun laptop? Nee nu niet. Nu lekker naar buiten.

Als ik bij de supermarkt kom loop ik naar de winkelwagentjes. Ik zoek in mijn zak een muntje. Terwijl ik het muntje in de gleuf steek roept dat onmiddellijk een vraag op.
Wie heeft hiervoor deze winkelwagen aangeraakt??   Was die besmet??
Ik trek de wagen uit de rij en zie een bonnetje in de kar liggen. Normaliter zou ik het bonnetje er even uithalen, want ik sta naast de prullenbak. Maar ja? Wie heeft daar aangezeten??

Terwijl ik naar de ingang loop komt er een mevrouw die onmiddellijk wegschiet.  Zou die nou denken dat ik besmet ben??
Op de deur staat een protocol. Betalen met de pin, geen handen schudden, 1,5 m afstand houden......
Ik vergeet naar de producten te kijken, zo druk heb ik het, met te kijken of ik me kan houden aan die regeltjes.

Ik pak iets beet....... denk na...... leg het weer terug.........bedenk me dan dat ik het heb aangeraakt. Misschien denkt die persoon, die nou staat te kijken wat ik doe, wel dat ik besmet ben........
Ineens is het boodschappen doen helemaal niet meer leuk. Ik durf niets meer aan te raken.
Bij de kassa krijgen we nog net geen ruzie. Daar waar de één netjes op een anderhalve meter afstand houdt, denkt de ander: hé daar is een gaatje daar kan ik gaan staan. Gevolg.... de één die gromt en de ander biedt zijn verontschuldigingen aan. Pffffffffffffff..............dat ging net goed zeg.
Bij de kassa hangt een bordje dat er niet meer met contant geld betaald mag worden. Voor mij geen probleem, want ik heb een bankpas.

Ik rijd weer terug. Zak in een stoel en denk na. Ondanks het mooie weer, de heldere zon en de fluitende vogeltjes staat de wereld op z'n kop. Dit is zó beangstigend. Waar gaat dit naar toe????

Terwijl ik zit komt Xander naar me toe. De schouders laag hangend, zwarte ogen en eigenlijk radeloos. "Ik wou dat die rot ziekte naar een ander land vertrok."

Een jongen met een verstandelijke beperking. Wat snapt hij er nou van?
Heeft niet in de gaten dat ons wereldje niet de enige is met die Corona virus.
Hij begrijpt niet dat er met zijn verjaardag geen bezoek mag komen.
Waarom zitten de restaurants dicht, want wat moeten we eten op zijn verjaardag??
Waarom mag ik niet een bankpas, zodat ik gewoon kan betalen?
Er zijn zoveel mensen die geen bankpas mogen hebben en nu in de problemen komen.

De wereld op zijn kop, en dat zal nog wel even duren.......................

SLAPEND RIJK WORDEN ?????????

Pioenroos is een kleinschalig wooninitiatief, gevestigd in Bergen L, waar zes mensen wonen met een verstandelijke beperking.  Volg jij een opleiding in de maatschappelijke zorg niveau 4 of sph en ben je op zoek naar een bijbaantje dan kunnen wij iets voor jou betekenen.

De slaapdiensten beginnen om 23.00 uur en eindigen op 8.00 uur. Er worden conform de gehandicapten cao 4,5 uur uitbetaald en een kilometervergoeding woon-werk verkeer.
Hebben we jouw interesse gewekt kijk dan voor meer informatie op onze website https://depioenroosbv.com

We nodigen je uit om een kennisafspraak te maken. Je kunt ons bereiken op telefoonnummer 0485-340195. Of mail ons pioenroosas@live.nl.

ZOMER EN WINTERTIJD

We zitten aan tafel. Voor het avondeten. In de pannen zie je de damp omhoog stijgen. Jeroen staart naar de damp en zijn ogen volgen de stijgende lijn. Tot de damp hoog in de nok van het dak onzichtbaar wordt. Terwijl zijn aandacht daarop gevestigd is, zitten wij te keuvelen. Het is vandaag de dag dat de klok in de nacht wordt teruggezet naar de wintertijd. Jeroen vangt er iets van op en luistert mee.

'Wat gebeurt er dan vannacht ?' wil hij weten.
'Dan wordt de klok een uur teruggedraaid en kan jij een uurtje langer slapen.'
Terwijl wij verder keuvelen zie je dat Jeroen de informatie, die we net hebben gegeven, verwerkt.

Hij valt ons in de rede, want hij heeft iets dringend te vragen.
'Betekent dat nu ook, dat ik maandag ook een uur langer moet werken op de dagbesteding?'
Het is duidelijk dat hij het niet goed begrijpt, of wij hebben het onbegrijpelijk uitgelegd. Het kan natuurlijk ook allebei.
'Omdat we terug moeten naar de wintertijd moeten we vannacht om 3:00 uur de klokken een uur terug te zetten, naar 2:00 uur. Dus alleen vannacht komt er een uurtje bij, en kan jij lekker langer slapen'

Als Jeroen de volgende dag opstaat en naar beneden komt ben ik net bezig om de klokken te verzetten. Want we gaan natuurlijk niet om 3:00 uur uit bed om de klokken te verzetten. De klokken hangen op een voor mij onbereikbare hoogte. Wil ik die verzetten heb ik echt een keukentrap nodig.
'Dat is handig dat jij net beneden komt' zeg ik
Jeroen kijkt me vragend aan.
'Kan jij die klok even van de muur halen?'
Jeroen is lang en kan zonder trap bij de klok. Ik pakt het van hem over en verzet de tijd. Ik geef de klok terug aan Jeroen. Vol trots hangt hij het weer aan de muur. Hij kan iets wat ik niet kan. Snel loopt hij naar de andere klok, want daar heb ik zijn hulp ook nodig. Ik verzet de tijd en hij hang de klok weer op. Het moet wel pietje precies, want de klok moet wel recht hangen. En het ovalen ring moet wel precies in het midden hangen. En bij deze klok zit ook nog een sierketting, die dertig centimeter hoger hangt. Ook die haak moet precies recht hangen. Na circa tien minuten is hij klaar met de laatste klok.

Samen maken we ons ontbijt klaar. Als we aan tafel zitten komt het gesprek op de afgelopen nacht.
'Hoe laat was jij wakker Jeroen?' 
'Eh...... fout' zegt Jeroen. Ik weet wél hoe laat ik op mijn mobieltje heb gekeken.
Ja, daar heeft hij gelijk, want je wordt wakker en daarna moet hij zijn telefoon pakken om te kijken hoe laat het op dat moment is. De vraag moet dus anders gesteld worden. Nieuwe poging.
'Hoe laat keek jij op jouw mobiel?'
Jeroen begint na te denken.....'dat was om nul,.. 6,... met twee rondjes ernaast,.... en dan een twee....en een vier ..... dus vierentwintig (06:24 uur)  en terwijl hij het zegt tekent hij met zijn vinger de getallen in de lucht.
'En moest jij toen naar de wc boven?'vraag ik. Jeroen knikt nee.
'O ben je dan beneden naar de wc geweest? vraag ik. Jeroen knikt weer nee.
Ik denk na over de vraagstelling, wat zeg ik nu steeds verkeerd. Want als hij wakker wordt dan moet hij naar de wc. We hadden gisteren afgesproken dat hij dan beter boven naar de wc kan gaan, om tijd te sparen en ervoor te zorgen dat hij dan niet te wakker wordt om vervolgens niet meer te kunnen slapen. Jeroen lacht.....'Ik ben helemaal niet naar de wc geweest.'
Ja dat kan ook nog. Vragen stellen aan een autist is nog niet zo makkelijk.

'En is dat nu de wintertijd of de zomertijd?' vraag ik, om te checken of hij het begrijpt.
'Zomertijd natuurlijk' zegt Jeroen 'Ik heb mijn mobieltje nog niet verzet.'
Ik glimlach en geef aan dat dat niet nodig is omdat de satelliet dat doet.

'Satelliet................ ?  Hij kijkt me vragend aan..................
'Is er dan vannacht iemand met een spaceshuttle naar boven gegaan om daar de klok te verzetten........?

DE VLIEGEN

 Pets....... Met een ferme klap geeft Jeroen de vlieg een klap met de vliegenmepper. Hij raakt geïrriteerd door al die vliegen die met dit warme weer de huizen binnen komen. Pets.... weer eentje dood. 

Hij loopt naar het aanrechtblad en slaat de vlieg in de gootsteen. 

Pets.... Weer één.

Ik ben aan het koken en kijk op een afstandje toe wat hij aan het doen is. Jeroen zijn gezicht staat gespannen. Want hij wil niet mis slaan. Ik hoor het water uit de kraan lopen. Ervan uitgaande dat hij de vliegen doorspoelt kijk ik even niet..............

Ik hoor de kraan nog steeds lopen. Ik kijk om. Jeroen staat voorover gebogen kijkend in de spoelbak. Deze loopt bijna over. Ik zie dat hij steeds kijkt van de kraan naar de plas. 'Wat ben je aan het doen?' vraag ik verbaasd.

Terwijl Jeroen met de mepper in het water roert zegt hij: 'Ik geef de vliegen gratis zwemles.'

BREAKING NEWS

Hierbij lanceren we ons logo. Sociaal ondernemerschap is een mooi goed. Zeker als je mensen met een beperking de mogelijkheid biedt hun steentje aan de maatschappij bij te dragen. Een metamorfose, van een commercieel bedrijf naar een zinvolle dagbesteding. De komende weken laten we zien wat we in huis hebben.

GELUKKIG NIEUWJAAR EN MIJN GOEDE VOORNEMENS ZIJN..............

Ik wens iedereen een bevlogen, gezond, liefdevol, harmonieus en creatief jaar toe. Ik hoop dat alle dromen bewaarheid worden. Daar ben je zelf bij en zal je alles uit de kast moeten halen om het te bereiken. Blijf niet met je rug naar de toekomst staan, maar laat het verleden met rust. Draai je om en kijk de toekomst in de ogen.


Om met de tekst van Volumia te spreken:
Er is altijd een weg, altijd een licht,
veeg de tranen nu uit je gezicht,
want er komt een moment dat het geluk voor je staat
Hou nog even vol als het niet gaat
het komt eraan..................................

Maak goede voornemens. Ik wil behalve, nog 20 kilo afvallen, een droom verwezenlijken en ik ben er vandaag mee begonnen: Het schrijven van mijn tweede boek. In mijn eerste boek: DE BRUG, stel ik bijzondere mensen aan jullie voor. Het tweede boek geeft een kijkje in de keuken. Wat doen we eigenlijk, waarom en waarvoor. Hiermee hoopt ik dat de brug makkelijker te belopen is om van de ene kant naar de andere te gaan. Ik hoop op een ontmoeting met elkaar, dat we elkaar begrijpen en samen op weg gaan.

De eerste letters staan op papier.................................

Om met Volumia af te sluiten:  Als het geluk je plots verrast, denk dan niet na maar grijp het vast.

EVEN EEN TRAANTJE WEGPINKEN...

FEESTMAAND IS CADEAUMAAND TOCH??

Het is weer december. Naast het vallen van de bladeren en de daarbij behorende neerslachtige buien komt er nu een toefje spanning bij. Feitelijk leven onze zorgvragers van verjaardag naar verjaardag. Als het laatste feestje van een jarige in november is afgelopen worden er voorbereidingen getroffen voor de feestdagen in december.

Sinterklaas wordt eigenlijk overgeslagen, maar de cadeautjes voor 24 december roept de spanning op. Wat ga je wie geven, wat wil iedereen hebben? Zijn de verlanglijstjes al klaar? Per dag zie je de emotie thermometer oplopen. Eén dag gaan ze gezamenlijk inkopen doen. Dan overleggen ze wie ze wat gaan geven. Wat ze zelf leuk vinden en dan komt het inpakken. En vooral het afwachten tot....

Dat duurt heeeeeeeel lang................................

Sinds kort hebben we een jongedame, als medebewoner gekregen. Een lieve vrouw die heel graag een familie wil hebben. Mensen die naar haar omkijken, haar nemen zoals ze is, waarmee ze kan knuffelen en stoeien. Kort gezegd.. een warm nest. En toevallig hebben we een dergelijke plek die voldoet aan de hoge verwachtingen. Ze heeft een aandoenlijke manier om haar blijheid te tonen. Ze fladdert met haar handen. Het bewijs dat ze op haar plek zit, want ze fladdert wat af.

Zo lief......
zo duidelijk..............

Maar vandaag is het even anders. De groep had besloten dat ze mee mocht doen met hun pakjes avond. Zelf was ze al begonnen met kleine cadeautjes te kopen. Wij gingen er dus vanuit dat ze begreep wat er op kerstavond allemaal gebeurt.

Er wordt op mijn deur geklopt. Durk stapt het kantoor binnen en heeft Wietske bij de hand en trekt haar het kantoor binnen. ' Jij moet haar maar uitleggen hoe het zit met de cadeautjes bij ons' zegt Durk. 'Want ze begrijpt er niets van.
Ik kijk hen verbaast aan. Wietske gaat voor me staan en friemelt nerveus aan haar kleding.
' Ik snap het niet...' zegt ze, ' Als ik van iedereen cadeautjes krijg dan moet ik hun toch geld betalen? '
'Betalen ???' vraag ik verbaasd. 'Waarom dan?'
'Dat hoort toch zo, zij brengen iets mee en als ik het krijg moet ik terug betalen.' Ze kijkt me hopeloos aan. Want geld heeft ze nauwelijks. Ik denk na, hoe leg je uit dat je elkaar cadeautjes geeft zonder met elkaar af te rekenen? 

'Als jij jarig bent dan krijg je toch ook cadeautjes en dan hoef je toch ook niemand terug te betalen? '

'Jarig ??.... cadeautjes ?? ....................
"Ik heb nog nooit cadeautjes gekregen voor mijn verjaardag"
Ik kijk haar verbaasd aan. Moet wel tien keer bevestigen dat ze niemand hoeft te betalen.

Dit is het leven als je in een instelling woont en geen familie hebt die naar je omkijkt.
Als je jarig bent mag je het menu voor de warme maaltijd uitkiezen en trakteer je op taart. Niet meer en niet minder.
Als het kerst is heb je gewoon een dag als alle andere.
Als het oud en nieuw is dan ga je net als anders om 22 uur op je kamer zitten want dan gaat de begeleiding naar huis. Gelukkig nieuwjaar???????? hoezo gelukkig?

cadeautjes...... fijne warme dagen met iedereen die je liefhebt............. 
en elkaar een gelukkig nieuw jaar wensen om 0.00 uur dat doe je gewoon allemaal ...............
alleen....................

WAS VROEGER WERKELIJK ALLES BETER ? ?

Ik zit op het bed om mijn "bonuskleindochter" te mogen instoppen. Ik ging even op de koffie en zit nu op de rand van haar bed. Het is duidelijk dat ze niet direct van plan is om te gaan slapen. Op haar nachtkastje ligt het verhalenboek, wat zij aan het lezen is en ik heb geschreven. Ze heeft er al eens een spreekbeurt over gehouden, waarbij ik door haar werd ondervraagt over het boek. Maar ze had nog een paar vragen, zei ze. 😀

We babbelen een tijdje en ik realiseer me dat dit een leuk momentje is. Een momentje dat, naar mijn mening, iedere grootouder koestert. Ik denk terug aan een tijdje geleden, toen mijn zoon tegenover me zat in een zeer heftige emotionele discussie, en zijn ongenoegen op luid en duidelijke toon uitte.
In het heetst van de strijd schreeuwde hij wat hij ooit tegen mijn kleinkinderen moest gaan zeggen, als we geen contact meer zouden hebben. Ik was verbijsterd. Kleinkinderen ? ? ? ? Hij was net aan zijn studie begonnen. Hoe vaak worden de (klein) kinderen niet ingezet in een strijd van hun omgeving ? Het is één van de puurste vormen van chantage. Ik zal hierin niet de enige zijn, die dat overkomt.

In wat voor tijd leven we eigenlijk ? Op de televisie is zelfs een programma die hierop aansluit. Wil jij mijn oma zijn?  Bij mij komt dan onmiddellijke naar boven, is dit iets van nu of was het vroeger niet anders ?

In mijn jeugd waren alle mensen, met grijs haar, opa's en oma's. Alle mensen die dezelfde leeftijdsgroep hadden als mijn ouders waren ooms en tantes. Je leefde in gemeenschappen, buurten en speelde op straat. Je hoorde bij een kerkgenootschap, sportclub en de buurt was je veilige omgeving waar je bij iedereen kon aankloppen. Er was saamhorigheid alom.

Na mijn studie ging ik trainingen geven over  het onderwerp teamwork en hoe je samen problemen kan oplossen. Ik werd uitgenodigd door mijn eigen  kerkgenootschap om deze training te geven. Aan het begin van een training met een nieuwe groep is een voorstel rondje. Terwijl ik de groep rondkeek bedacht ik me dat dit eigenlijk overbodig was, want ik kende ze allemaal, ome Gerrit, ome Jan, ome.......
Toen we begonnen met het voorstellen, was ik niet de enige die daaraan dacht. "Ik ben ome Gerrit, maar je bent nu groot dus je mag Gerrit zeggen. Was de reactie.

Was het vroeger anders ? Ja vroeger praatte je met elkaar en minder over elkaar. Ik mis de saamhorigheid in de buurt. Het allerergste vind ik het middel van chantage, om iets voor elkaar te krijgen wat met praten kennelijk niet meer kan worden opgelost. We hebben dus nu televisie-programma's nodig om opa en oma te mogen zijn.

WAKKER WORDEN

'Wanneer komt Nico nou? '
'Als hij wakker wordt.'
'Waarom wordt hij niet wakker?'
'Omdat hij heel moe is.'

Ik kijk vanuit de keuken de kamer in. Jeroen zit op de grond te spelen en muntjes te tellen. Af en toe zie ik het kruintje boven het barblad uit. Ik hoor een zucht.

'Waarom duurt het zo lang?'
'Wachten duurt altijd lang.'
'Mag ik hem wakker maken?'
'Je mag hem wakker maken als het eten klaar is.'

Vanaf het moment dat Nico zei dat hij even naar bed wou om bij te slapen, zit Jeroen te wachten op het moment dat hij hem wakker mag maken. Wachten is voor hem een hele opgave. Dus is hij op de grond gaan zitten en heeft onze spaarpot met kleine muntjes op de kop gekiept. Om de tijd te doden telt hij het geld bij elkaar op. Bij peuters is het tijdsbesef nog niet goed ontwikkeld. Ben benieuwd waar hij nou mee komt.

'Wanneer is het eten klaar?'
Jeroen gooit het over een andere boeg.

'Als je nou even mee helpt om de tafel te dekken, mag je hem daarna wakker maken.'
Dat laat Jeroen zich niet nog een keer zeggen. Hij veert op en loopt naar de kast waar het servies staat. Vanuit de keuken houd ik hem in de gaten. Voorzichtig zet hij de borden op tafel. Hij loopt vervolgens naar de keuken en zoekt het bestek uit. dat duurt even want hij zoekt zijn eigen bestek.

'Mag ik nou naar boven??????'
'Het eten is klaar dus je mag Nico wakker maken.'

Jeroen rent naar boven, gooit de slaapkamerdeur open en met een luide schreeuw springt hij boven op het bed, boven op Nico die op dat moment nog slaapt.

Ik hoor een luide gil. Het is niet niks als een peuter je bespringt. In zijn hoofd is hij een peuter maar wel twee meter lang met schoenmaat 52.

AFVALLEN

Ik kijk naar een foto. Ik ben daar denk ik een jaar of veertien. Ik ben eigenlijk verbaast. Op die foto ben ik heel normaal slank. Ik kan het me niet herinneren, maar als je mij zou vragen hoe ik er vroeger uitzag dan zou ik toch aangeven dat ik stevig was. Maar dan klopt dus helemaal niet.

Voor we met de zorgwoning begonnen zat ik in een afvalfase. Ik was toen inmiddels al 30 kilo kwijt. iets waar ik trots op was. Maar ja daarna ging het weer mis. In een jaar of zeven kwamen die kilo's er weer bij. Ik kan jaloers zijn op enkele zorgvragers die ook 30 kilo zijn afgevallen en dat ook volhouden.

Met andere woorden: ik heb me weer eens op modus afvallen gezet.  Zelfs tijdens de periode dat we drie weken lang het personeel vervangen als die op vakantie zijn, heb ik me netjes aan het schema gehouden. Net als de vorige keer moet ik veel meer eten. En op betere tijden, niet om twaalf uur in de nacht.

Tijdens het ontbijt komt de discussie op hoeveel je nu mag eten. Afvallen betekent niet dat je niets meer mag eten en ik leg uit dat het belangrijk is dat je voldoende binnen krijgt.
'Kijk Jos, volgens mij eet jij overdag te weinig. Want je klaagt vaak dat je rond drie uur in de middag gaat trillen en dan voel je je niet zo lekker.'

Jos voelt zich aangevallen en geeft aan dat hij zich netjes aan zijn schema houdt.
'Ik vind toch dat je te weinig eet' zeg ik.

'Ik at altijd twee boterhammen en nu vier crackers en dat is precies hetzelfde.' verdedigt hij zichzelf.
'Hoe kom je daar nu bij?' vraag ik verbaast.

Toen hij begon met lijnen hebben we aan de hand van suikerklontjes uitgelegd wat gezond eten was en hoeveel calorieën ergens inzit.  Dat had hij goed begrepen. Maar ergens was het mis gegaan.

'Kijk' zegt Jos 'Als je twee crackers op een boterham legt dan zijn ze even groot als de boterhammen dus is dat gelijk.' ...................................

Voortaan mag hij zes crackers eten.

KLEIN KLEIN KLEUTERTJE...

Om de vakantie af te sluiten gaan we naar het ABC restaurant. Dat is voor onze groep een beleving. Zoveel mogen eten als je wilt en zoveel om uit te kiezen. Ze verheugen zich er al weken op. Volgens sommigen kunnen ze de hele wereld op. Het is een paradijs, die bestaat uit diverse soorten keukens. In elke keuken wordt vers eten bereid. Je hebt Italiaans, Mexicaans, Chinees, een sushi bar, een soepenbar, een ijsbar, een pannenkoekenbar eigenlijk te veel om op te noemen.

Ook is het een spannende onderneming. Want je bent daar niet alleen met de groep, nee er zijn heel veel mensen die daar rondlopen. Er lopen mensen die kijken, maar vooral mensen die met borden vol eten op zoek zijn naar hun plek. En tussendoor krioelen er een hoop kinderen, die met veel lawaai van zich laten horen. Want het lijkt wel een doolhof.

Na eerst een verkeerde afslag te hebben genomen komen we op de parkeerplaats aan. Die staat redelijk vol. Ik moet helemaal naar achteren rijden om een passende plek te vinden. Want ja, we hebben een mooie personenbus, maar die is naast de extra hoogte ook langer dan een gewone auto.
We moeten dus een eindje lopen. Ik loop achteraan en zie de jongens voor me. De één duwt de ander in de hoop dat die struikelt en de ander loopt bewust de volgende omver. Het zijn uitingen van spanning. Veel auto's betekent veel mensen.

Na de volgende duw zegt ik: 'Jullie lijken wel kleutertjes.'

'O ja,' zegt Xander 'Als wij kleuters zijn....................................


................................................................... dan ben jij een kleuterin. '

ACCU PROBLEMEN

Jassen aan, tassen mee en vol goede moed stappen we in onze bus. Het is vandaag Hemelvaart en er is er ook nog eentje jarig. De zon schijnt volop en het beloofd een mooie dag te worden. Op naar een jaarmarkt in Zuid-Limburg. Voor mij erg vroeg om nu al te gaan rijden, maar de anderen kunnen heerlijk nog wat dutten in de bus.

Als we allemaal zitten start ik de motor. Hij slaat aan, maar heel even, want dan slaat het af. Oké, het is een beetje vroeg, dus ik start opnieuw. Te vergeefs. Ik hoor het al aan het geluid. Ik kijk meteen naar de knop voor de verlichting en ja hoor de stadslampen staan aan. Die hebben ervoor gezorgd dat de accu's leeg zijn. Ik probeer het nog een keer. Inmiddels wordt de groep onrustig.
Gelukkig is pake erbij. Die heeft startkabels in zijn auto zitten.

Hij rijdt met zijn auto langs de bus en de boy's stappen ook uit om te helpen. Met veel moeite krijgen ze de motorkap open.  Het aansluiten van de startkabels op de bus is een makkie. Maar dan die bijzondere Volkswagen. Waar zitten de accu's eigenlijk??????????

Met z'n drieen duiken ze onder de kap van de auto. Er wordt van alles los gemaakt. Xander doet ook zijn best om mee te kijken. Hij staat het verst af van de auto en houdt in zijn handen de uiteinden van de startkabel. Hij kan het niet goed zien en duikt nog wat dieper onder de motorkap. Ineens zie ik vuurwerk. De vonken schieten alle kanten op. De uiteinden blijven aan elkaar plakken en Xander trekt met volle kracht de twee klemmen van elkaar. Aan zijn gezicht te zien is hij enorm geschrokken. Maar het lukt, de motor slaat aan.

Opgelucht stapt iedereen weer in de auto. We zijn op weg naar het zuiden.
Na een tijdje zie ik Xander voor zich uit te staren, in plaats van dutten. Ik vraag of hij is geschrokken.
Hij knikt: 'Ik ben zo geschrokken dat ik meteen helemaal klaar wakker ben.'


Ik denk dat het niet weer zal gebeuren. En voor de zekerheid hebben we startkabels maar achter in de bus gelegd.

goed voorbeeld doet goed volgen

We hebben pauze. Ook als we een dagje weggaan moeten we natuurlijk lunchen.  Als er iemand jarig is mag die kiezen waar we dat doen.


Inmiddels is in de steden waar we vaker komen de leukste tentjes wel bekend. Ook als je uit eten gaat zijn er tafelmanieren. Je ziet dan ook vaak dat ze eerst even kijken wat ik doe, om vervolgens hetzelfde te doen. Dat is een vorm van veiligheid. Zo begaan ze geen blunders.

Nou is dat niet altijd zo. Vaak als we een milkshake halen, vind ik dat de siroop niet goed wordt gemend met het ijs. Daar nemen ze te weinig tijd voor. Immers tijd is geld.

Het gevolg is dat ik dan de deksel eraf haal, om even goed te roeren. Dit doe ik best vaak, achteraf gezien. Maar ineens viel het me op dat als ik dat had gedaan, iedereen ineens de deksel eraf haalden.

Ik nam me voor om eens te experimenteren. Dus de eerst volgende keer dat we aan de milkshake zaten haalde ik de dop er af. En ja hoor binnen enkele minuten gingen de deksels bij de anderen er ook af.

De keer erop bedacht ik me dat ik het nu maar eens niet ging doen. Je zag in de groep dat er twijfel was en dus ging bij de één de deksel eraf en bij de ander niet. De keer daarop deed ik weer de deksel eraf en ja hoor iedereen volgde.

Dit is een interessant gegeven. Want je bent dus gewoon een levend voorbeeld. Ik ging dus testen of dat je dat ook op andere dingen zou kunnen toepassen. Soms in het weekend zijn er broodjes. Die zijn niet zo groot. De kaasplakken daartegen zijn wel groot.

Bij het eerste broodje pakte ik de kaas. Deed de plak door de helft en belegde mijn broodje, zonder daar iets bij te zeggen. In no time volgde de rest. Zo werd dit een gewoonte, zonder een afspraak hierover. Het leuke is dat er op een geven moment een nieuwe begeleider aanschoof bij het ontbijt. Die pakte een broodje en een plak kaas en vouwde die tussen het broodje.

'oh, dat mag niet.' werd er onmiddellijk geroepen. Wij mogen er maar een halve plak kaas op doen, dus jij ook.'

En dat, terwijl ik er nooit iets over heb gezegd. Hoe machtig is het gegeven dat je een voorbeeld moet zijn voor anderen. Ik wou dat dit meer gebeurde, dan zag de wereld er misschien toch iets anders uit.

IN DE HEMEL

Ik zit aan tafel om samen met Jeroen te ontbijten. Er hangt een vreemde stilte. Je hoort de vork over de broodplank schrapen. Geluiden van het kauwen op de boterham. Mijn hoofd voelt duf. Ik wrijf erover, maar het helpt niet. Er spookt van alles in mijn hoofd. Het te kort aan slaap breekt me op. Maar ja, het is niet anders.

Al een paar dagen heeft Jeroen een psychose. Dat is heel heftig om van dichtbij mee te maken. De pillen die hij voorgeschreven kreeg maken hem zeer agressief. Gecombineerd met de extreme verwardheid maakt dat we in een achtbaan zitten die voor mijn gevoel wel honderd keren over de kop gaat. Terwijl ik hoogtevrees heb en mijn maag dus van slag raakt.

Hij wil maar niet gaan slapen, want dan wordt hij niet meer wakker. Wij kunnen niet slapen want hij spookt door het hele huis. Om de groep rust te geven hebben we hem een paar dagen geleden meegenomen naar ons huis. Zoiets hebben we nog nooit meegemaakt.

Ik kijk hoe hij zijn boterhamstukjes aan de vork prikt. Geconcentreerd alsof hij één is met de broodstukjes. Nadat het stukje brood aan de vork is geprikt, kijkt hij of er iets achter is gebleven op de broodplank. Hij prikt net zo lang tot alle kruimels aan het brokje zijn vastgeplakt. Hij steekt de vork in de mond en kijkt me aan.

"Wat doe jij nou hier?" vraagt hij zeer verbaasd.
"We zijn samen aan het ontbijten en ik ben al klaar."

"Maar dat kan helemaal niet want jij bent allang dood." Aan zijn gezicht zie ik dat hij dit echt meent.
"Nou ik ben er toch echt hoor, zal ik je even knijpen?"

"Dat kan helemaal niet." hij draait zijn hoofd rond en kijkt de kamer rond, alsof hij iets zoekt. Voor hem is deze beleving echt. Je ziet dat hij het niet begrijpt en zegt "Zouden we dan samen in de hemel zitten?"
Hij kijkt weer om zich heen en merkt op dat dit niet de hemel is. Tja, dan zal het wel niet kloppen.

Ik beaam dat en geef aan dat hij maar beter met de boterham bezig kan zijn. Hij knikt zijn hoofd en prikt het volgende brokje aan zijn vork............

EVEN STOPPEN....

We hebben een uitje. Een uitje betekent iets leuks doen, zoals een musical bezoeken of bowlen. Als ze aan de beurt zijn mogen ze zelf kiezen wat ze leuk vinden.

Bij een uitje hoort nette kleding. Kleding die de dag te voren gewassen en gestreken wordt. Een nette bloes, met daaronder een nette broek en de zondagse schoenen.

Dit uitje met Durk is winkelen in een grote stad. Hoe dom kan ik zijn om er van uit te gaan dat elke grote stad de koopavond heeft op de donderdag........ verkeerd dus. De winkels zijn gesloten.

We besluiten om naar de pizzeria te gaan. Het is een flink eind lopen. Al lopend gebeurt het soms dat de broek niet op zijn plek wil blijven zitten. Of de broek zakt naar beneden, of de riem gaat ineens open.

Om het euvel te verhelpen roept Durk dat we even moeten blijven staan.

want.............................................................

'Anders val ik van mijn kont af.'

LEVEN ALS GOD IN FRANKRIJK

Ik hoor een doordringend geluid. We zitten in de woonkamer tv te kijken. Het geluid kan ik niet plaatsen in het kader van het programma wat we kijken.  Verschrikt sta ik op, het is het noodalarm die ik hoor. Ik spoed me naar achteren. Jeroen heeft een aanval.

We blijven met ons tweeën bij hem. Hij is goed aanspreekbaar maar wil niet van zijn plek komen. Zijn handen zitten geklemd om de beugel aan de wand. Hij knijpt zo hard dat zijn knokkels wit uitslaan. Het gaat mis en ik dien de neusspray toe, conform protocol.

Dan is het even wachten, want hij blijft aanspreekbaar. Ik heb om een hand gevraagd, zodat ik kan checken of hij mij hoort. Ik vraag hem in mijn hand te knijpen. Dat doet hij zo hard dat ik aangeef dat het iets minder mag. Ondanks alles mompelt hij "sorry".

Het duurt te lang, dus herhaal ik het protocol en geef aan dat ze naar Nico moeten bellen voor ondersteuning en ik bel de ambulance. Liggend op de grond met een aantal dekens over hem heen wachten we gelaten op de ambulance.

Als ze zijn gearriveerd nemen ze de zorg even van ons over. Alles wordt gecheckt en omdat zij geen extra medicatie hoeven te geven is het aan hen of hij mag blijven of dat hij mee moet naar het ziekenhuis. Samen met de verpleegkundige neem ik de gegevens door en beantwoord zijn vragen.
Geef aan hoe we het verder afhandelen als hij hier blijft.

Jullie kennis van hoe te handelen is zeer goed en ik laat hem hier. In zijn eigen bed, slaapt hij het best. Hij pakt zijn spullen in en geeft me een hand. Ik loop achter hem aan om ze uit te laten. In de woonkamer gekomen zegt de beste man: 'Zo, jullie leven hier wel als god in Frankrijk zeg.'

Er is niemand die reageert. Ik ben juist blij met een dergelijke opmerking.
'Volgens mij hebben ze jou niet gehoord.' geef ik aan.
Luid en duidelijk herhaalt de man zijn zin: 'Jullie leven als god in Frankrijk, zo mooi is het hier!'

Ze kijken op van hun bezigheid en zwijgen.

Je kunt ze het niet kwalijk nemen. Waar Frankrijk ligt weten ze niet. Ze zijn er ook nooit geweest. En god is niet alleen van Frankrijk. Dus waar heb je het over.

Ach ja, ik was in ieder geval blij met het mooie compliment.

SLAAPDIENST VACATURE

Pioenroos is een kleinschalig wooninitiatief, gevestigd in Bergen L, waar zes mensen wonen met een verstandelijke beperking.  Volg jij een opleiding in de maatschappelijke zorg niveau 4 of sph en ben je op zoek naar een bijbaantje dan kunnen wij iets voor jou betekenen.

De slaapdiensten beginnen om 23.00 uur en eindigen op 8.00 uur. Er worden conform de gehandicapten cao 4,5 uur uitbetaald en een kilometervergoeding woon-werk verkeer.
Hebben we jouw interesse gewekt kijk dan voor meer informatie op onze website https://depioenroosbv.com

We nodigen je uit om een kennisafspraak te maken. Je kunt ons bereiken op telefoonnummer 0485-340195. Of mail ons pioenroosas@live.nl.

KLEDING MAKEN DE MAN

Ik was alleen maar op zoek naar een rok. Ik wist zeker dat het in de kledingkast moest liggen. Dus begon ik daar te zoeken. Met de voorjaarsschoonmaak in het verschiet dacht ik secuur aan de slag te gaan.

Met plastic zakken toog ik naar boven om de kast eens flink uit te mesten. Als ik een zak vol had met kleding die ik nooit meer zal dragen, knoopte ik het dicht en gooide het via de wenteltrap naar beneden. Een paar uur later kon ik de zakken tellen. Ik schrok er zelf van. Maar liefst twaalf volle zakken. Met kleding die ik al geruime tijd niet meer heb gedragen.  Ik wist niet eens dat ik zoveel kleding had.

En de rok die ik zocht? Niet gevonden. Maar ik bekijk het positief : ik heb weer plek voor een nieuwe rok.

Volgende probleem. Wat doe ik met die twaalf zakken? Er zijn inzamelingsplekken. Je kunt het afstaan voor mensen in nood in andere landen. Goed doel, want die hebben het hard nodig. Je kan het ook naar de goederenbank brengen. Dan help je mensen in de buurt. Ik ga voor het laatste. Ook hier zijn mensen die onder de armoede grens leven. Waarom zo ver weg, als hier ook mensen geholpen kunnen worden.

Ik vraag me wel eens af of mensen weten hoe het in grote instellingen gaat. Met de kleding bedoel ik. Ook daar zijn schrijnende gevallen. Mensen die in de steek gelaten zijn door hun familie. Zo ging dat toch, vroeger?  Een mens met een verstandelijke beperking moest je zo ver mogelijk elders onderbrengen.  Er werd nauwelijks naar hen omgekeken.

Daar zitten dus ook mensen die kleding nodig hebben. Maar omdat er geen familie is die hen ondersteunt hebben ze nauwelijks kleding. Gelukkig zijn er ook mensen waarbij de familie wel zaken voor hen regelen. Die krijgen dan geregeld nieuwe kleding, passende bij de hedendaagse mode.  Ook daar is de vraag: Wat doen we met de oude kleding? Die worden gegeven aan de mensen die nauwelijks iets hebben. Zo lopen de meesten toch in goede, mooie kleren.

Mensen helpen?  Hoeft niet altijd in Verweggistan. Ze wonen gewoon om de hoek, bij jou in de buurt. Heb je kleding over denk dan eens aan hen.