DAGJE ZEILEN

Met grote ogen kijkt hij rond. Wat is dit spannend. Vandaag mag hij voor het eerst mee om echt te zeilen. Al meerdere keren is hij mee geweest, maar dan gebruikten we de motor. Ook heel spannend, om zo te staan achter het roer.

Maar vandaag gaan we zeilen. Op een schip heb je een baas en die heet de schipper. Dus luister je naar zijn opdrachten. "Om te kunnen zeilen, maken we eerst de boot vrij van spinnenwebben". zegt de schipper.

"Hoe doen we dat?" vraagt de matroos. "Daarvoor hebben we de schrobber nodig" zegt de schipper.
"Wat is dat?" vraagt de matroos. "Net een bezem, maar dat iets kleiner" zegt de schipper.

"Waar vind ik die dan?" vraagt de matroos. "Kijk" zegt de schipper en wijst naar de achterkant van de boot. "Daar zit een zwemtrap en daar hangt hij aan met een elastiek, Maak die maar los"

De matroos loopt naar het achterschip en maakt het elastiek los........
Plons!  De schrobber valt in het water. "Wat doe je nou?"vraagt de schipper. De matroos staart naar het water, waar de schrobber drijft . Schoorvoetend zegt de matroos "Je zei alleen maar dat ik het elastiek moest losmaken, maar je zei niet dat ik dan ook de bezem vast moest houden."

Zo werkt dat bij bijzondere matrozen. Een enkelvoudige opdracht begrijpen ze, maar verbanden leggen is heel moeilijk.

PETER R DE VRIES

Internetpesters aanpakken, een goed programma, met een goed doel. Deze mensen moeten worden aangepakt. Maar wat hebben ze nou met onze mensen te maken??

Ik keek naar een aflevering, waarin bleek dat de dader een verstandelijke beperking had. Erg vervelend, want er was onduidelijkheid over of een dergelijke dader wel gestraft mag worden.

Dat is een heikel punt. Je gevoel maakt hierin geen onderscheid. Want een dader is een dader. En die hoort gestraft te worden.

Wij hebben iets dergelijks ook meegemaakt. Iemand daagde onze zorgvragers uit en werd vervolgens in elkaar geslagen, door een drietal van hen. Degene is naar de politie geweest en wou aangifte doen. Dit werd echter tegen gehouden door de politie, die meteen aangaf dat de officier van justitie deze personen als "niet toerekeningsvatbaar" zou verklaren en dat er dus niets mee gedaan zou worden.

Bij het tv programma zag je ook dat er dan een probleem ontstond. Want dat betekent dat de omgeving er iets aan zou moeten doen. Daar hoorde ik allerlei excuses, en verschuivingen van verantwoordelijkheden. Feitelijk wordt zo iemand aan zijn lot over gelaten en de omgeving weet niet te handelen. Feit is dat het gedrag ongewenst is, en dus moet het consequenties hebben voor degene die iets verkeerd doen.

Dat vonden wij ook. Dus hebben we met onze speciaal toegewezen agent een gesprek gehad, over wat de gevolgen zouden kunnen zijn. Wij vonden dat ze toch moeten leren, dat dergelijk gedrag ongewenst is. Dus moet je ze straffen op hun niveau. We hadden een heel scenario in elkaar gezet.

Ze wisten dat de politie erbij betrokken was en een keer langs zou komen. Dat kwam hij. Met een arrestatie-busje. Ze stonden allemaal voor het raam te kijken op de dagbesteding. De politie was gearriveerd. Er vond een gesprek plaats, op hun niveau. En er was een gepaste straf. Twee van hen moesten hun lievelingskleding inleveren (politiepak en brandweer pak)  voor een aantal maanden en de ander mocht een aantal maanden niet gaan kienen.

Met grote ogen keken ze de agent aan. "Maar die kleding is niet hier " werd er geopperd. "Klopt" zei de agent. Die gaan we halen met het busje. "Maar dan denkt iedereen dat we zijn gearresteerd" gaven ze als antwoord. "Ja klopt ook" zei de agent, en zorg ervoor dat het niet weer gebeurt, want dan breng ik jullie met dit busje naar het politiebureau.

Dat maakte indruk. Ze hebben een formulier van de agent moeten ondertekenen waarin de straf vermeld stond. En daar stond ook precies de termijn in hoelang de straf gold. De kleding hebben ze ook echt moeten inleveren en kregen ze na die periode terug. Ze moesten plechtig beloven het nooit weer te doen.

Voor ons misschien niets bijzonders, maar voor hen een echte straf. Want die drie maanden werden ze er steeds mee geconfronteerd. En ik moet het even afkloppen, maar tot op heden is het naar buitenstaanders niet meer gebeurd.

SCHIPHOL

Het was echt een verlangen van hen om een keer bij Schiphol te kijken. Al die vliegtuigen, dat leek hen wel wat. We spreken over ca 10 jaar geleden. Nog geen vervoersbus, dus om iedereen mee te kunnen nemen moesten we met twee auto's.

Dit was het allereerste uitstapje voor ze. Het eerste wat hen te binnen schoot, als we vroegen:  wat zou je nu eens willen bekijken of doen???

Schiphol, was een wereldreis. Zo ver weg waren ze nog nooit geweest. Al dagen van te voren waren ze gespannen. Ze konden zelfs geen voorstelling ervan maken hoe lang twee uur in de auto rijden is. Twee uur, dat hadden ze nog nooit gedaan. Twee uur, wat is dat???

Buikpijn kregen ze. Zo hoog liep de spanning op. Niet kunnen slapen en op de ochtend van de dag, kwamen er braakneigingen bij. Als je ze zag zitten, zou je niet denken dat er iets leuks op het program stond. Helemaal naar de andere kant van Nederland. Alsof ze naar de tandarts moesten.

Eén werd er echt ziek van, en zag het helemaal niet meer zitten. Toch maar doorzetten, was onze motivatie. Anders kom je nooit nergens. Ik vond dat we een reis-pil moesten hebben. Ik bedacht ter plekke dat een rennie goed voor de maag is. Dus misschien ging het werken als placebo. Dus gaf ik hem er eentje een uur van te voren en vlak voor het vertrek nog één.

Daar gingen we, op reis, ...........wereldreis. Ze keken hun ogen uit en steeds kwamen er opmerkingen als : "kijk daar rijdt een trein"  "Kijk daar, een legerauto" "kijk daar een boot in het water"' Alles was nieuw. Ook de snelheid op een snelweg, wouw wat gaat dat snel.

Maar zo snel als op de snelweg, zo snel liepen ze op Schiphol. Als paarden met hoofdkleppen op. Ze zagen niets en wilden niets liever dan weglopen. Zoveel mensen, zoveel lawaai en zo groot allemaal.
Ze konden het niet aan. Konden niet rustig kijken. Wilden nauwelijks gaan zitten. En waren zo blij dat we weer terug gingen. Binnen twee uur stonden we weer buiten om te vertrekken. Dit was te groot, dit moesten ze verwerken.

Toen we terug waren, konden ze niet eens vertellen wat ze hadden gezien. Eigenlijk niets. De spanning zakte weg, maar er bleef geen leuke herinnering over. Wazig zaten ze voor zich uit te kijken. Dat hen dit was overkomen. Wat een teleurstelling, het duurde dagen voordat ze hier overheen waren.

Na een paar maanden kwam toch die wens weer naar boven. Of we er nog een keer naar toe konden. Nu wisten ze wat hen te wachten stond. Ze werden toch nieuwsgierig wat er allemaal te zien was.
Dus gingen we weer die kant op.
Maar nu konden ze genieten. Een hele dag hebben we er rond gelopen. Ze zijn in een cockpit geweest. Want ergens staat een halve vliegtuig waar je in mag. We hebben gekeken naar opstijgende vliegtuigen en naar de landingen. We hebben foto's gemaakt, zodat ze later er nog een keer naar konden kijken. Wat een beleving. Wat een ervaring, ook voor ons, want het lijkt zo makkelijk een uitje. Maar er gebeurt nogal wat, als je naar de andere kant van Nederland afreist.

THERAPEUTISCHE WERKING VAN EEN HOND

Wat doe je als de enige dame in ons gezelschap, niet bepaald actief van aard is? Daarnaast diabetes type 2 heeft, dus overgewicht en eigenlijk elke dag een rondje om de kerk moet maken??

Wij gaan stimuleren.

We begonnen met de tandem. Deze hadden ze gekocht om ma NIET te laten fietsen. Die zat lekker achterop, beentjes omhoog om maar niets te hoeven doen. Elke dag weer, fietsten ze hun moeder overal naar toe. Maar door het vele gewicht dat de fiets moest dragen, ging er regelmatig iets kapot. Was daar niet op berekend. Dan probeerden ze zelf het te repareren, met het gevolg dat er nog sneller iets aan was. Dus op een dag was het weer zover. Wij gaven aan dat er nu eens iemand naar moest kijken die er echt verstand van had. Dat vonden zij een goed idee en hebben we de fiets laten ophalen. Deze tandem is nooit terug gekomen. Aangezien ma ook een eigen fiets had zat er niets anders op dan zelf te gaan fietsen. Eerste stap gezet.

De tweede stap was een home trainer. In het begin vond ze dit geweldig. Maar al gauw was de nieuwigheid eraf en verzond ze smoesjes om niet te hoeven fietsen. Vaak zocht ze ruzie, want als ze ruzie hebben dan kunnen ze ineens van alle regeltjes en afspraken afstappen, hadden ze zelf bedacht. Dan ging ze uit wraak niet op de home trainer. Wij gaven dan aan dat ze zichzelf ermee heeft en niet ons. We maakten haar dus verantwoordelijk voor haar daden. Gevolg was dan dat ze weer ging trainen. Maar niet van harte en niet te lang.

Derde stap was een hondje. Hiermee moest ze dan gaan wandelen. Minimaal drie maal per dag. Dat leek ons een goede optie.  Niet te groot, maar gewoon een klein hondje. Ik ging op zoek op internet en had al gauw een hondje gevonden. Ik belde met de mensen, legde de situatie uit, dat het bedoeld was voor een zorgwoning en maakte een afspraak om te komen kijken. Helaas brak ik mijn been even tussendoor en belde ik hen op om de afspraak te verzetten. Ik kreeg toen te horen dat ze niet wilden dat hun hondje in een zorgwoning met "gekken" terecht kwam. Dit had ik niet zien aankomen, maar zegt meer over hen dan over ons. Opnieuw zoeken, dan maar.

We konden ons hondje ophalen, een paar weken voor haar verjaardag. Ondertussen verbleef het hondje bij mij, want je krijgt pas een cadeautje als je echt jarig bent. Maar ze ging wandelen. Helaas, ook hier, is de nieuwigheid er snel vanaf, vooral als er sneeuw ligt of het regent. Binnen een paar weken liep zij niet meer, maar moesten de anderen ermee lopen, om de beurt. En ma zat prinsheerlijk op de bank, uit het raam te kijken wanneer ze weer terug kwamen met haar hondje. Dat was niet de bedoeling. We hadden een stevig gesprek met haar. Ze kreeg een handtekeningen boekje en werd verplicht om dagelijks twee maal onder begeleiding haar hondje uit te laten. Voor het uitlaten kreeg ze een handtekening. Als er één handtekening mist, dan gaat het hondje een week uit logeren. Maar missen er twee, dan gaan we een nieuw baasje voor het hondje zoeken.

Resultaat: ze zit op de home trainer en gaat dagelijks twee maal met het hondje lopen. Onder andere door deze stimulans is ze de afgelopen jaren al meer dan 30 kg afgevallen.

DE ZEE

Ik kan me niet voorstellen dat er veel mensen zijn die nog nooit de zee hebben gezien. Toch zijn die er, ik ken er vijf. Het is heel moeilijk om je een voorstelling te maken van de zee. Zeker in Limburg, waar geen weids water is. Overal waar je kijkt, zie je de overkant.

Zeker als je niet verder komt dan ons dorp of enkele kilometers er omheen. Nauwelijks tv kijkt. Wat moet je je er bij voorstellen???

Maar er lag wel een wens, om de echte zee te zien, zoals ze het benoemden. Onze romanticus van de groep had er hele dromen over. Zijn lievelingsliedjes gaan altijd over zee, strand en de liefde. Griekenland heeft de voorkeur. Feilloos weet hij liedjes te vinden die daar over gaan.

Maar hoe de zee eruit ziet, geen idee. Dus plannen we een tochtje naar de zee, Scheveningen.
Daar weet ik parkeerplaatsen en  kunnen we naar de zee toelopen. Het waait en over de straat zie je het zand bewegen. Net alsof je geschuurd wordt. Het is een harde wind, waar je tegen in moet lopen. Ook dat fenomeen kennen ze niet. Ze vinden het maar vies, want het zand komt tegen je aan.

Je kunt de zee nog niet zien, waar we lopen. Want het loopt omhoog en je moet over een heuvel heen voordat je de zee kunt zien. Ze doen hun best om naar boven te lopen. Best moeilijk met de slechte condities.

Als we op de top komen, kunnen ze de zee zien. Strand en daarna de zee. Ze worden er stil van.
Ze kijken echt hun ogen uit. Terwijl we over het strand lopen, kijken ze over zee. "Wat is dat daar?" vraag er één. Hij wijst in de verte over zee. Daar zie je containerschepen, die zo klein zijn als een luciferdoosje. Ook daar kunnen ze zich geen voorstelling van maken, hoe groot die zijn als je er voor zou staan.

De overkant kan je niet zien. Door het minder mooie weer loopt bijna de horizon over in de lucht, met dezelfde tinten grijs. De golven worden woest op het strand gegooid. En je oren draaien overuren, want je hoort van alles, de zee, de golven, de wind en de mensen om je heen.

Onze romanticus staat langs me te turen naar de overkant. Hij zucht en kijkt me aan: "Wat is dit groot, wat veel water en wat is de horizon ver weg. Zijn wereld is vandaag groter geworden.

RIJBEWIJS HALEN

Laatst was er op face-book een oproep van ouders die graag wilden dat hun dochter op haar 18e verjaardag in een roze auto mocht zitten. Ze gaven aan dat het voor haar niet haalbaar was om een rijbewijs te halen. Wat was ze trots toen ze op die dag er in mocht zitten.

Een rijbewijs halen is een wens van bijna iedereen. Het mooiste cadeau wat ik ooit van mijn ouders heb gekregen. Voor mensen met een beperking is die wens net zo groot, of misschien nog wel groter omdat het iets is wat de meesten nooit zullen bereiken. Het is een droom naar de vrijheid. Gaan en staan waar je maar wil. De wereld wordt groter als je een auto hebt.

Ook voor onze zorgvragers een gewilde wens. De twee die uit huis geplaatst waren hebben deze wens in rook op zien gaan bij de instelling waar ze zaten. Daar werden ze begeleid in het verdriet dat het niet haalbaar is. Toch blijft het borrelen. En daar maken hulpverleners misbruik van.

Om ze op hun hand te krijgen, dat ze gingen meewerken in de geboden begeleiding werd hen beloofd dat als ze hun best deden dat ze dan hun rijbewijs mochten halen. Hoe bizar is dat??
Daar trapten ze dus met open ogen in. Ze gingen meewerken, en de hulpverleners dachten hen in de zak te hebben. Maar dat was van korte duur. En het gevolg was, toen ze er achter kwamen dat ze geen rijbewijs kregen, dat ze die hulpverleners niet alleen wantrouwden, maar ook voor bedriegers uitmaakten. En terecht!

Wij kregen te maken met die vurige wens en dat er toch mensen waren die gezegd hadden dat ze het wel konden halen. We hebben toen de theorieboekjes aangeschaft, met de cdrom waar je vragen kan oefenen. Hoe moeilijk was dat. We lieten ze in ons bijzijn de vragen maken. Wonderbaarlijk was er één die goed in gokken was, maar later als we de vragen echt gingen doornemen dan haalde hij het niet in de gevraagde tijd. De ander was niet in staat om de vragen te lezen en de derde wilde niet meewerken want hij had ons niet nodig. ( Angst dat het mis zou gaan). De laatste deed er heel lang over en werd heel boos toen er een driewieler te voorschijn kwam omdat hij daar op mocht rijden.
Hoe moeilijk is het. Er zijn heel wat tranen gevloeid.

Maar de belangrijkste reden begrijpen ze niet. Het feit dat ze medicatie en gedragsstoornissen hebben waarmee ze nooit een rijbewijs mogen hebben. Ze kunnen misschien best wel rijden, maar als ze boos worden dan hebben ze zichzelf niet meer onder controle. Dan vormen ze een gevaar voor zichzelf en hun omgeving. Maar het blijft moeilijk en het blijft borrelen.

OPVOEDKUNDE

Ze bestaan echt. Mensen die geen opvoeding hebben genoten. Mensen uit een sociaal arm gezin. Geen goede voorbeelden van normen en waarden. Alleen maar agressie, want dan lopen de hulpverleners weg en ben je van het probleem af.

En dan heb je ook nog een geestelijke beperking. Hoe moet jij nu weten wat hoort en wat niet hoort. De meeste mensen met een beperking hebben een opvoeding gehad en zeker als ze daarna beschermd gaan wonen dan wordt deze voort gezet. De meeste mensen gaan beschermd wonen in de tiener jaren of nog eerder. En sommigen blijven bij hun ouders wonen. Maar wat als je in de dertig bent, of in de zestig en je heb geen besef van waarden en normen. Vaak zegt men dat aangeleerd gedrag afleren net zo lang duurt als dat het is aangeleerd.

Hele boeken worden geschreven over hoe je moet opvoeden. Hele tv programma's worden er gemaakt. Denk aan Jo Frost. Wie kent haar niet met het stoeltje als je stout bent mag je hier op gaan zitten en je leeftijd in minuten je gedrag overdenken.
Bij ons zou dat betekenen dat iemand 60 minuten zou moeten zitten. Dat gaat dus niet werken.

Bij ons werkt het op gevoel. De meeste dingen bereik je door hun gevoel aan te spreken. Soms heb je daar geen woorden voor. Maar doe je dat met gedrag, net als hen. Want dat verstaan ze.Wie kent niet de uitdrukking: Ik ben niet boos, maar verdrietig. Dat snappen ze.

Het is zaterdag, zo'n tien jaar geleden, en ik had me voorgenomen om op ziekenbezoek te gaan. Hij woont in een grote stad in Duitsland. Leuk om even te winkelen, voordat ik er heen ga. Dat zagen ze helemaal zitten. Winkelen in Duitsland. Dat hadden ze nog nooit gedaan. Of ze mee mochten, onze zorgvragers. We besluiten om met twee auto's te vertrekken. Toen hadden we nog geen vervoersbusje. Met de afspraak dat ze ook meegingen op ziekenbezoek, ook een bekende van hen. Geen probleem.

We winkelen een tijdje, als één van de jongens een winkel ontdekt, met computerspullen. Heel geheimzinnig doen ze. De één probeert ons af te leiden, terwijl de ander daar iets gaat kopen. Het is een grote tas en ik vermoed dat er een spelcomputer inzit.  De vraag komt wanneer we naar huis rijden. Na het ziekenbezoek, natuurlijk. Conform afspraak. Aan de gezichten is af te lezen dat ze daar helemaal geen zin meer in hebben. Ze willen direct naar huis om met het nieuwe speeltje te gaan spelen.  Maar dat was niet de afspraak. We gaan op bezoek.

Heel eerlijk ben ik erg geschrokken hoe ze zich gedroegen. Nog nooit waren ze zo onbeschoft geweest. Ik schaamde me ervoor dat ik ze had meegebracht. Dit kon toch echt niet. Van mijn opmerkingen trokken ze zich niets aan. Ze hadden zich voorgenomen om zich zo te misdragen dat ik er voor zou kiezen om zo snel mogelijk te vertrekken.

Dat heb ik dus letterlijk genomen. Toen we in de auto zaten zei ik:"Dus jullie willen zo snel mogelijk naar huis?" Ze glimlachten van oor tot oor, hun plannetje was gelukt. We gingen vertrekken. Het liefst zo snel mogelijk.

Dat heb ik gedaan. Zo snel mogelijk. Bij elke stop stond ik boven op de rem. Ik reeds zo hard mogelijk, wat nog verantwoord was. Ik trok op met piepende banden, om vervolgens bij het volgende stoplicht weer zo hard mogelijk op de rem te staan. Ze schoten alle kanten op. Ik heb de hele rit niets gezegd, alleen hard gereden, geremd en opgetrokken. Midden op het kruispunt bij hun huis ben ik weer boven op de rem gaan staan en heb ze verzocht de auto te verlaten. Zonder pardon bent ik weggereden, zonder verder maar één woord te zeggen. Nou die waren snel thuis.

Binnen een uur stond de eerste voor de deur, of hij kon praten met mij. Want hun zagen wel in dat wat ze gedaan hadden toch echt niet kon. Zonder woorden, heb ik een stukje opgevoed. De één na de ander kwam langs om te praten en te beloven dat dit nooit weer zou gebeuren.
Het is ook nooit meer gebeurd. Zonder te praten hebben ze gevoeld dat dit toch echt niet kon.
Dikke knuffel, zand er over en we zijn verder gegaan.